De blauwe oorschelp

Vorige week was het zo ver: toneeloptredens met de Eerste Stap Productie van de Delftse Komedie. Een week van tevoren leek het nog niet echt ergens op, maar in het weekend speelden we tot drie maal toe de sterren van de hemel.

Het tweede optreden, op zondagmiddag, begonnen we wat matjes. Tegen het eind kreeg ik er pas echt zin in. Inmiddels zat ik in de mood om heel dramatisch deaud te gaan. Daar 'lijk' ik iets mee te hebben; bij mijn eerste toneel ervaring -de groep 8 musical; nu alweer zo'n 11 jaar geleden- ging ik ook als enige deaud.

Tijdens de eerste voorstelling viel mijn bril af tijdens het strompelen. De jongen van wie ik de bril geleend had hield zijn hart vast toen hij dit zag gebeuren; ik had namelijk beloofd extra zuinig te zijn op zijn eau zeau dierbare bril. Gelukkig bleek deze na afloop ongeschonden.

De tweede keer deaudgaan in hetzelfde weekend, wat sowieso al heel wat vergt van een mens, ging dus gepaard met nog meer dramatiek. Dit keer hield ik de bril netjes op mijn hoofd. Toen ik uiteindelijk vol overgave neerplofte op het podium, kwam ik nogal ongelukkig terecht, namelijk op mijn rechteroor, waarachter dus nog het pootje van de bril zat.

Daar lag ik dus -en moest daar vervolgens blijven liggen ook- pijn te lijden terwijl ik mij niet mocht bewegen. Dit waren toch wel de langste vier minuten van mijn leven, onee van mijn deaud. Aan al die pijnlijke minuten deaud zijn zal ik nog lang herinnerd worden. Inmiddels loop ik namelijk al een week rond met een blauw oor.