Verslaafd
Je merkt pas dat je ergens aan verslaafd bent als je het plotseling niet meer tot je beschikking hebt. Doorgewinterde rokers worden nerveus, drugsverslaafden krijgen allerhande afkickverschijnselen, m'n ouders krijgen hoofdpijn als ze de avond ervoor niet genoeg koffie hebben gedronken.
Vanmiddag moest ik er ook aan geloven: Op zo'n moment merk je pas dat je verslaafd bent. Het gemak van even snel iets opzoeken, lezen, maar vooral het mail checken kan dan plots niet meer. Heel raar is dat eigenlijk; ik ga lang niet elke dag naar mijn brievenbus om daar de post uit te halen, soms duurt het zelfs een week. Maar mijn mail bekijk ik elke dag wel. Toen het vanmiddag niet kon begon het behoorlijk te knagen. Meteen besloop me het gevoel nu een heleboel belangrijke informatie mis te lopen. Zo zal veel jeugd zich ook voelen; die is tegenwoordig helemaal oneindig online'ig. Maar ja, misschien komen die kinderen juist op zulke momenten wel buiten.
Spontaan ben ik er maar een gedichtje over gaan schrijven, gebaseerd op 'Spleen' van Godfried Bomans. Tja, een niet onlineig mens moet toch wat.
Onsurfbaar te vervelen
Ik wou dat ik verbinding had
Dan kon ik online spelen


