Wat is't toch fijn een uitzondering te zijn

Ik, als linkshandige handbalkeeper, ben in tamelijk wat opzichten een uitzondering. Zo zijn er van alle jongeren best wel wat die sporten, maar handbal is zo gangbaar nog niet. In't zuiden van het land wordt handbal wel wat vaker beoefend, maar als ik hier op de TU vertel over mijn sport wordt dat meestal verward met korfbal -pfff.. hoe durven ze te denken dat ik korfbal; ik ben geen mietje.. ;-)- en ook wel eens met volleybal.
Helemaal ongelooflijk vind ik het als ze me vragen of het niet vooral meisjes zijn die handballen. Het Nederlandse vrouwen elftal -of moet ik 7tal zeggen?- kent inderdaad meer succes dan de Nederlandse mannen, maar om het daarom nou een vrouwensport te noemen.. Aan de andere kant, voor Delftse begrippen zitten er toch heel wat vrouwen bij Torius...

Linkshandigheid is natuurlijk altijd fijn als je handbalt. Automatisch word je -zeker als je de enige bent- standaard in de rechter hoek gezet, waar je je vervolgens kunt ontwikkelen; erg handig kan ik vertellen, dan weet je tenminste waar je aan toe bent.
Om keeper te zijn moet er een draadje bij je los zitten, zeker bij handbal. Als jeugdspeler durfde ik zelfs nooit een bal te pakken die nog achter de keeper in het doel lag; ik wachtte altijd braaf tot de inschiet-serie voorbij was. Stel je voor dat je zo'n keihard gegooide bal tegen je aankrijgt! Maar enigszins uit noodzaak geboren (Torius' vaste keeper ging in Belgie afstuderen), ging ik op trainingen maar eens keepen en vervolgens bij een oefenwedstrijd. Ik vond het wel spannend, maar eigenlijk viel het me reuzemee.

Wat is nu eigenlijk het voordeel van linkshandigheid bij het keepen? Ik ben er nog niet achter. Wellicht dat ik aan mijn linkerkant iets beter ben dan aan mijn rechter, maar eerlijk gezegd (of geschreven) heb ik me er nooit op betrapt. Ook vraag ik me af -gezien dat linkshandigheid erg handig is in het veld en niet in het doel- hoeveel linkshandige handbalkeepers er in Nederland zijn, en op de wereld. Ik denk erg weinig. Daardoor voel ik me erg bijzonder. Als jij er een bent, graag melden in de commentbar!

Wat ik ook erg typisch vind, is dat er geen linkshandige hockeysticks bestaan. 'Wat een discriminatie!'
't Is denk ik maar goed dat ik niet op hockey zit, anders was ik al lang in opstand gekomen.

Eerder deze dinsdagavond zit ik met JW en Erik in de nieuwe sportkantine tussen 5 Duitsers, een Australier en een Noorweegse. Alweer in de minderheid, maar nu met meer.

SOAPtijd!

Volg vanaf 16 oktober de avonturen van het mooie meisje Marieke, de gemene nerd Hans, de eeuwige student Peter en rokkenjager Emmanuel tijdens de gloednieuwe internetsoap SOAP!
Elke week zal er een nieuwe aflevering online komen waarin zij verwikkeld raken in alles wat met 'student in Delft zijn' te maken heeft, maar vooral de leuke en spannende kanten natuurlijk!

Het bijzondere van dit project is dat het vrijwel helemaal wordt georganiseerd en gespeeld door studenten; zowel de scriptschrijvers, als de crewleden als de acteurs studeren aan de TU Delft. Met een paar professionele docenten erbij werken we naar een supergaaf resultaat dat dus bijna te zien is voor iedereen; ook de niet-doorgewinterde soapkijker kan zijn / haar lol op!

Deze soap wordt voornamelijk opgenomen in een erg mooi voormalig pand van de universiteit aan de Kanaalweg 2B. Deels hebben we dit getransformeerd tot studentenhuis en dus filmstudio. Woensdag 11 oktober vindt er een grootse galapremiere plaats in het nieuwe sportcafe. Als het goed is zijn dan de eerste 1 of 2 afleveringen te zien op groot scherm. Ook is er gelegenheid om de hoofdrolspelers aan te raken; dus komt allen!

Op dit moment is de trailer alvast te bekijken om enthousiast te worden; geniet van de opzwepende muziek en zie een glimp van wat komen gaat!

Vanaf 16 oktober zal er elke week een aflevering te streamen zijn via de SNC (sport en cultuur) site!

Zie ook: Nationale soapcampagne

Artistiek dagje Delft

Afgelopen weekend was het zover, de opening van het theaterseizoen in het toekomende culturele hart van Delft: Lijm en Cultuur. Voor de gelegenheid organiseerde theaternetwerk Delft een ontzettend leuke dag genaamd 'Brood en Spelen'. Van tevoren kon je je opgeven voor theater, dansen, zingen of koken. Overdag gingen alle deelenemers onder begeleiding van regisseurs in kleine groepjes werken aan de verschillende onderdelen.

's Avonds kwam iedereen bijeen in MRSO (Moulin Rouge Spectacular Outfit). Vervolgens werd voor en door elkaar gezongen, gedansd en geacteerd. Het was steeds een verrassing wanneer, hoe en wat er komen zou (een liedje, een dansje, een toneelstukje of een hapje).
Eenieder werd keer op keer weer verrast. Vanaf de borrel voor aanvang van het diner tot en met het toetje was er een en al spectakel te beleven terwijl je met zijn allen zit te genieten van een overheerlijke maaltijd en tussendoor even kan kletsen met je buren.
Aan het einde is er een prijs (ik geloof een gouden panty) uitgereikt aan de Delftse Komedie, die jammer genoeg voor het eerst sinds 35 jaar geen theatercursussen meer geeft. Hopelijk kan de DK zich gaan richten op kleinere projecten en producties.

Het was een artistieke dag om voorlopig niet te vergeten; ik ben nu al benieuwd naar wat Theaternetwerk Delft volgend jaar voor ons in petto heeft!

Waar de kiezer niet op zit te wachten

DELFT, 16 september 2006
Veel mensen weten nog altijd niet op welke partij ze zullen gaan stemmen op 22 november. Vooral door de wildgroei aan kleinere politieke partijen raakt de kiezer de kluts kwijt. Blijven we op de grote partijen stemmen of zal er massaal op kleine snipperpartijen of de zogenaamde 'one issue' partijen worden gestemd deze herfst?
Om enig overzicht te bieden heeft de 25-jarige Delftse vrouw E. Wieman aan vrijwel alle 74 partijen die aan de verkiezingen deel willen nemen dezelfde vraag gesteld, namelijk waar de kiezer volgens de betreffende partijen NIET zit te wachten. Alle binnengekomen antwoorden zullen na te lezen zijn op de weblog waar niemand op zit te wachten: wieman.blogspot.com.

"Onze remmen doen het ook nog"

"Zoals u wellicht gemerkt heeft is in het voorste treinstel de verlichting uitgevallen; maar wees gerust. Het openen van deuren is nog steeds mogelijk en onze remmen doen het ook nog."
Dit kregen Ellen en ik te horen toen we de trein naar Den Haag hadden gepakt na een artistiek avondje in een Voorschotensche protestantsche kerk. In de betreffende kerk werd door vier mensen een dans geimproviseerd op orgelmuziek. EL Marieau was uitgenodigd om deze generale repetitie vast te leggen op film.

Na het horen van de stem hadden we er meteen zin in: "Laten we naar ons naar het voorste treinstel begeven!" We liepen in onze coupé al wat naar voren zodat onze weg op het eerstvolgende perron korter zou zijn. Voor ons waren mensen aan het treuzelen met uitstappen. Toen wij eenmaal buiten waren was er tenminste ACTIE.
We renden naar voren om het spooktreinstel in te kunnen gaan. Toen we er bijna waren floot de conducteur al. "Wat ?!?" In een moment van twijfeling gleed Ellen uit en wist nog maar net overeind te blijven. Wat nu? Op deze trein hadden we al twintig minuten zitten wachten, dus we wilden hem zeker niet missen. We maakten rechts omkeerd en konden ons nog net tussen twee onverbittelijk dichtslaande deuren wurmen. De volgende stop zou het ons wel lukken!
We stonden deze hele rit al in de startblokken om ons plan nu wel te doen slagen. De deuren gingen open, we renden, ik drukte op de knop van de eerste deur van het griezelige treinstel. Hij bleef dicht. Wij renden vervolgens naar de volgende deur waar al mensen uit stapten. Gelukkig sprongen we er op tijd in. De superdonkere rijdende trein waarin geen ander mens te bekennen was, was behoorlijk spannend, maar vooral tijdens de weg ernaar toe. We zijn weer een ervaring rijker, en daar gaat het ons om.