Het losgeslagen paard
We stappen opzij. Daar staan we dan met zijn drieen opeengepropt. Terwijl het paard passeert kijkt het onze kant op. Gelukkig galoppeert het door. We kijken achter ons. Daar hebben Mirjax en Ceciliax nu pas door wat er gaande is. Ze duiken een steegje of binnenplaats in. Het paard komt tot rust en slaat af, een inham voor de hunne.
Inmiddels naderen al hijgend de man en kinderen. Het beest komt weer tevoorschijn en gaat vervolgens behoedzaam het pad in waar onze vriendinnen staan. O jeetje. We houden onze adem in. De man loopt voorzichtig richting de inham. De kinderen komen nieuwgierig achter hem aan. Hij gebaart hen echter niet verder mee te komen.
Behoedzaam loopt hij naar de steeg, niet wetende wat hij daar zal aantreffen. De kindertjes blijven met zweet op hun voorhoofden achter. M'n hart bonst in m'n keel. We kijken elkaar aan. Nog steeds geen teken van leven terug gezien vanuit de steeg.
Zodra de man voorzichtig om het hoekje gluurt ....



