"Onze remmen doen het ook nog"

"Zoals u wellicht gemerkt heeft is in het voorste treinstel de verlichting uitgevallen; maar wees gerust. Het openen van deuren is nog steeds mogelijk en onze remmen doen het ook nog."
Dit kregen Ellen en ik te horen toen we de trein naar Den Haag hadden gepakt na een artistiek avondje in een Voorschotensche protestantsche kerk. In de betreffende kerk werd door vier mensen een dans geimproviseerd op orgelmuziek. EL Marieau was uitgenodigd om deze generale repetitie vast te leggen op film.

Na het horen van de stem hadden we er meteen zin in: "Laten we naar ons naar het voorste treinstel begeven!" We liepen in onze coupé al wat naar voren zodat onze weg op het eerstvolgende perron korter zou zijn. Voor ons waren mensen aan het treuzelen met uitstappen. Toen wij eenmaal buiten waren was er tenminste ACTIE.
We renden naar voren om het spooktreinstel in te kunnen gaan. Toen we er bijna waren floot de conducteur al. "Wat ?!?" In een moment van twijfeling gleed Ellen uit en wist nog maar net overeind te blijven. Wat nu? Op deze trein hadden we al twintig minuten zitten wachten, dus we wilden hem zeker niet missen. We maakten rechts omkeerd en konden ons nog net tussen twee onverbittelijk dichtslaande deuren wurmen. De volgende stop zou het ons wel lukken!
We stonden deze hele rit al in de startblokken om ons plan nu wel te doen slagen. De deuren gingen open, we renden, ik drukte op de knop van de eerste deur van het griezelige treinstel. Hij bleef dicht. Wij renden vervolgens naar de volgende deur waar al mensen uit stapten. Gelukkig sprongen we er op tijd in. De superdonkere rijdende trein waarin geen ander mens te bekennen was, was behoorlijk spannend, maar vooral tijdens de weg ernaar toe. We zijn weer een ervaring rijker, en daar gaat het ons om.